Autor, Oswald J. Smith, był kanadyjskim ewangelistą i autorem chrześcijańskim. „Ewangelia, którą głosimy” to książka mocna, jasna i poruszająca — prowadzi czytelnika do najważniejszego pytania: czy naprawdę przyjąłem Chrystusa jako swojego Zbawiciela? Nie jest to chłodny wykład teologiczny, lecz pełne pasji wezwanie do wiary, pokuty i osobistego spotkania z Bogiem.
Czym naprawdę jest Ewangelia i dlaczego nie wolno jej zastępować religijnością, moralnością ani ludzkimi wysiłkami? Ten rozdział prowadzi czytelnika do samego centrum chrześcijańskiego przesłania: Chrystus umarł za grzeszników, zmartwychwstał i wzywa człowieka do osobistej odpowiedzi wiary.
Autor pokazuje, że największym problemem człowieka nie jest brak wiedzy, wychowania czy lepszych warunków, lecz grzech i oddzielenie od Boga. To mocne, ale pełne nadziei wezwanie, by zobaczyć swój prawdziwy stan i przyjąć ratunek przygotowany w Chrystusie.
Są pytania ważne, ale jedno przewyższa wszystkie inne: co mam uczynić, aby być zbawionym? Ten rozdział pokazuje, że odpowiedź Boga jest prosta, jasna i dostępna dla każdego, kto przestaje polegać na sobie i zwraca się do Chrystusa.
Autor prowadzi czytelnika do prawdy, że największym grzechem nie jest tylko konkretne moralne wykroczenie, ale odrzucenie Syna Bożego. To poruszające ostrzeżenie przed obojętnością wobec Chrystusa i Jego zbawczego dzieła.
Zbawienie nie jest nagrodą za dobre życie, lecz darem Boga, który trzeba przyjąć przez wiarę. Ten rozdział pomaga zrozumieć prostotę Ewangelii: człowiek nie ma ubłagać Boga, ale przyjąć to, co Bóg już przygotował w Jezusie Chrystusie.
W tym rozdziale autor rozprawia się z fałszywymi podstawami nadziei: religijnością, przynależnością do Kościoła, chrztem, ascezą, dobrymi uczynkami czy reformą życia. Następnie wskazuje jedyną prawdziwą podstawę zbawienia: dokonane dzieło Jezusa Chrystusa na krzyżu.
Największym darem Boga dla człowieka jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie. Autor pokazuje, że chrześcijaństwo nie jest martwym systemem religijnym, ale nowym życiem, które zaczyna się przez duchowe narodzenie.
Na podstawie słów: Minęło żniwo, skończyło się lato, a my nie jesteśmy wybawieni, autor przypomina o powadze Bożego wezwania. To rozdział o czasie łaski, którego nie wolno odkładać, ponieważ duchowe żniwo ma swój początek, swój czas i swój koniec.
o mocne wezwanie do przebudzenia sumienia i zaprzestania odkładania decyzji o Chrystusie. Autor przypomina, że nie wszyscy będą zbawieni, nie ma drugiej szansy po śmierci, a obecna chwila może być ostatnią sposobnością, by przyjąć Zbawiciela.
Ostatni rozdział kieruje wzrok czytelnika ku dniowi, w którym każdy człowiek stanie przed Bogiem. To poważne, biblijne przypomnienie, że teraz Chrystus jest Zbawicielem, lecz dla tych, którzy Go odrzucą, stanie się Sędzią.